سلسله های سوئی و تانگ اوج پیشرفت جامعه فئودالی چین بودند. به طور کلی ، کشور دارای رونق ، رشد اقتصادی ، و تجارت ، به ویژه افتتاحیه فرهنگی بود ، که این سبک ظریف ، سخاوتمندانه و همه جانبه این دوران را نشان می داد. صنعت ابریشم نیز بر اساس این بنیاد اجتماعی نقطه اوج توسعه را دیده است. در آن زمان ، سه منطقه مهم تولید ابریشم وجود داشت: یکی حوضه رودخانه زرد ، با هبی و هنان به عنوان اصلی ترین بدن. دیگری منطقه باشو سیچوان بود ، جایی که غرب جاده جیاننان و جاده شنان می توانستند در این منطقه گنجانده شوند. و سوم منطقه جنوب شرقی زیر رودخانه یانگ تسه بود. ، اساساً شرایطی را تشکیل می دهد که سه نفر برتر در کنار هم قرار بگیرند. پس از شورش آنشی ، اهمیت منطقه جیانگنان بسیار افزایش یافته است. علاوه بر این ، توسعه ابریشم در منطقه شمال غربی در مناطق دور افتاده هیچ یک نیست و ویژگی های محلی قوی را نشان می دهد.
سلسله تانگ اوج شکوفایی تولید ابریشم بود و میزان تولید ، کیفیت و تنوع آن به سطح بی سابقه ای رسید. سازمان تولید ابریشم به سه نوع تقسیم می شود: صنعت صنایع دستی دادگستری ، صنایع حاشیه ای روستایی و صنایع دستی مستقل و مقیاس در مقایسه با نسل قبلی بسیار گسترش یافته است. در همین زمان ، تجارت خارجی ابریشم نیز بسیار پیشرفت کرده است. نه تنها تعداد کانالهای&"Silk Road GG" وجود دارد. به سه افزایش یافت ، اما دفعات تجارت نیز بی سابقه افزایش یافته است. تولید و تجارت ابریشم سهم بسزایی در رونق سلسله تانگ داشت.
تجارت ابریشم در سلسله تانگ بسیار توسعه یافته بود و جاده های تجارت ابریشم در خشکی بیشتر یک جاده مدار به شمال بود. جاده ابریشم دریایی نیز در این دوره ظهور کرد. محصولات ابریشم به شبه جزیره کره ، ژاپن و آسیای جنوب شرقی ، هند صادر می شد و حتی توسط بازرگانان عرب از طریق خط دریای چین شرقی و خط دریای چین جنوبی به اروپا پخش می شد. رونق تجارت ابریشم منجر به گسترش فناوری ابریشم شد. تا قرن هفتم ، تولید ابریشم در ژاپن در شرق ، اروپا در غرب و هند در جنوب غربی آغاز شد ، که اساساً الگوی مناطق تولید ابریشم را در آینده ایجاد کرد.
